In memoriam Wybe Dijk

27 sep.

Met verdriet hebben wij kennis genomen van het overlijden van Wybe Dijk, oud bestuurslid, stafmedewerker en lid van de Raad van Advies van ReliŽf

 

‘Ik geloof in Reliëf’, dat zijn woorden van Wybe die in mijn hoofd weerklinken na het verdrietige bericht van zijn overlijden. Wybe is op 20 september plotseling overleden. Hij is 73 jaar geworden.

Wybe was van 1994 tot 2002 bestuurslid van de Christelijke Vereniging van Zorginstellingen (CVZ), een van de voorgangers van Reliëf. Hij was vele jaren predikant en hoofd van de dienst geestelijke verzorger van het psychiatrisch ziekenhuis Veldwijk in Ermelo. Hij was de spil van de Lukaskerkgemeenschap op het instellingsterrein, een van de eerste inclusieve kerkgemeenschappen in Nederland. In de jaren als bestuurslid heeft Wybe zich met name ingezet voor het belang van geestelijke verzorging in de zorg. Hij was een van de drijvende krachten achter de fusie tussen de Katholieke Vereniging van Zorginstellingen (KVZ) en de CVZ. In 2002 gaf Wybe aan dat hij zijn carrière na zijn vervroegd pensioen wilde voortzetten als medewerker bij de CVZ. In juni 2002 trad hij aan als stafmedewerker. In die functie was hij verantwoordelijk voor het Expertisecentrum Geestelijke Verzorging en Zingeving. Hij was de initiator van het Platform Kerk en Zorg (2004-2007), een uniek samenwerkingsverband tussen de Protestantse Kerk Nederland, de Rooms Katholieke Kerk en Reliëf. Vanuit dit platform ontwikkelde Wybe onder meer de Camillus-almanak, een uitgebreide website met relevante informatie over identiteit, ethiek en geestelijke verzorging van alle zorgaanbieders in Nederland. Ook bracht dit platform bezoeken aan bestuurders van zorginstellingen als de dienst geestelijke verzorging in de knel dreigde te komen. Hij schreef twee boeken in opdracht van Stichting Cupertino over de inclusie van mensen met een verstandelijke beperking in geloofsgemeenschappen: De ronde kerk en Onwijs gaaf! Na zijn pensionering in 2008 werd Wybe lid van de Raad van Advies van Reliëf. In die hoedanigheid bezocht hij praktisch alle ledenvergaderingen en was voor het bestuur en directie een kritische en loyale meedenker over de koers van de vereniging. Een rots in de branding.

Voor Wybe was zorg een vorm van zingeving bij uitstek. De rol van Maria, de moeder van Jezus, had voor hem bijzondere betekenis, uitgedrukt in de woorden van het ‘Stabat Mater’:

Stabat Mater dolorosa
Iuxta crucem lacrimosa
Dum pendebat Filius

De diepbedroefde Moeder
Stond wenend bij het kruis
Terwijl haar Zoon daar hing.

Van de laatste zin maakte Wybe: “Terwijl haar Zoon daar maar hing’. Het duurde en duurde maar… Het duren van het lijden, in de dubbele betekenis van het woord, was voor hem essentieel. En daarin het appel om – vaak in onmacht – nabij te blijven. Quis est homo qui non fleret? Het uithouden met de mensen die het niet meer kunnen uithouden, daarin glinsterde voor Wybe het evangelie van het kruis: "In het innerlijk bewogen zijn om mensen wier leven geen leven is, ligt de motivatie om te doen wat onze hand vindt om te doen."

Wybe heeft dat in zijn leven waar mogen maken, betrouwbaar, toegewijd en een bron van steun voor velen.

Met de uitspraak van Wybe dat hij ‘geloofde in Reliëf’ raakte hij de kern van het bestaan van onze vereniging. Reliëf heeft immers bestaansrecht zolang mensen geloven in de waarde van door Gods Geest geïnspireerde menslievende zorg. Dat is voor mij persoonlijk tot op de dag van vandaag een belangrijke bron van motivatie. Die erfenis van Wybe houd ik graag in ere.

Onze gedachten gaan uit naar zijn vrouw Titia en naar hun kinderen en kleinkinderen, waar hij zeer op betrokken was.

 

Thijs Tromp, directeur

Woerden, 27 september 2017

 

Terug naar nieuws